Loopinator

De droom is nagejaagd. Rome is gehaald. Te voet. Alleen. Met de steun van het thuisfront. Mijn menselijkheid is bewezen en er is over belangrijke dingen nagedacht.

Conclusie: Volgens mij ben ik wel op de goede weg in het leven. Natuurlijk is er wel het nodige te verbeteren. Zo heb ik het met betekenisvolle blik in de verte kijken nog niet helemaal onder de knie. En ook is er ruimte voor verbetering om te pas en te onpas wijsheden uit te kramen. 

Dromen zijn gedroomd en nieuwe doelen gemaakt. Zoals een 24 uurs wandeling omdat ik benieuwd ben hoeveel kilometers  ik in een dag kan lopen. Doelen voor volgend jaar: het Pieterpad lopen met een nog te krijgen hond. Het jaar er na het South West Coast Path of the Pennine Way.

Om over vier jaar weer een hele lange tocht te maken.

Het blog gaat dus verder. Tot die tijd kun je alvast kijken naar het eerste deel van de reis op Youtube :

Deel 1 The Netherlands 

Deel 2 Germany (Isselburg - Bonn)

Deel 3 Germany (Rheinsteig, Rheinterassenweg, Nibelungensteig) 

Deel 4 Germany (Romantische Srraße, Via Claudia Augusta)

Deel 5 Austria (Via Claudia Augusta)

 

Het heilige moeten

Hitte is een keuze. Het is op het moment dat ik dit oppen vierendertig graden. Gelukkig waait het niet. Toch hou ik het op de Hermannsweg voor gezien. Het heilige moeten ontbreekt en dan voel je opeens wel de warmte. En dan blijkt dat de stem in mijn hoofd die naar huis wil, luider is dan die door wil. 

Lees meer »

Een teek. Een teken.

De tent stond vanmorgen ergens anders dan waar ik hem gisteren heb opgezet. Dat verklaarde denk ik ook het meerdere keren herplaatsen van de slaapmat. De ondergrind was behoorlijk scheef. 

Lees meer »

Zwakke enkeltjes

In de boekjes staat dat de eerste etappe van de Hermannsweg een lekkere inkomer is. Dwars door het Emsland. Zo vlak als een strijkijzer. En dat klopt. Tot Bevergern was het daarom ook niet heel erg spannend. 

Lees meer »

Rheine

Reizen is met de coronas toch wel vreemd. Ten eerste is het niet druk en de mensen die wel onderweg zijn, blijven ver bij elkaar uit de buurt.

Lees meer »

De dag ervoor

Gisteren besloot ik om morgen te beginnen. Het mooie daarvan is dat ik me nog een dag kan verheugen op  deze tocht. En intussen kan ik nog even wat nieuw merino ondergoed scoren, de accu's opladen en de rugzak schoonmaken en inpakken. 

Lees meer »

Tartufo (dag 76)

Wanneer Italianen 's morgens luid jammerend over de grond rollen of met lege blikken heen en weer wiegen, kan dat twee dingen betekenen. Of de koffie is op. Of het wordt wel erg zonovergoten die dag. Na vijf minuten wandelen wist ik het zeker: de koffie was niet op.

Lees meer »

Pietralunga (dag 75)

Een kort dagje vandaag. Heel vroeg begonnen omdat het tropo calda is. En dus stapte ik om twaalf uur Pietralunga binnen. Yogurt à bere, koffie en cola. Na 27 kilometer vond ik het welletjes en ga ik me eens begeven in het wilde toeristenleven.

Lees meer »

De nieuwe David? (dag 74)

Op deze zonnige dag opgelopen met twee Oostenrijkse dames. En ook zij waren overtuigd dat het beeld van Fransiscus die uitkijkt naar iets in de verte een toevoeging is aan het werelderfgoed. Een nieuwe David op de ballustraden van het klooster Montecasale. Het klooster waar je geen cappuchino moet bestellen omdat je dan een monnik mee krijgt. 

Lees meer »

De anti kei partij (dag 73)

De Santiago gangers krijgen ergens wat gratis wijn uit een kraantje onderweg. De wandelaars naar Rome krijgen Campari. Verschil moet er zijn. En terecht. Want dit is weliswaar mooi maar ook een uitdagende wandeling (wat het ook weer mooier maakt). Ik heb een vermoeden dat de auteurs van het wandelboek in de winter extra keien storten op de verschillende afdalingen.

Lees meer »

Humor om te lachen (dag 72)

Als in de wandelgids 'Fransiskaanse voetreis' staat dat een helling steil is dan is dat ook zo. Als in diezelfde gids staat 'de helling is steil maar er is veel schaduw' dan zit je in de derde ring van de hel. Wat een lol hebben de auteurs gehad volgens mij bij het bedenken van die zin. Heerlijk.

Lees meer »

Bernard Hinault (dag 71)

The shining. De enige gast in het hotel. Een spiegel in een donkere gang. Zie ik daar een kinderfietsje? Maar ook hier weer is iedereen supervriendelijk en staat de koffie klaar om 0515 uur. Echt waar. En het heeft ook nog geregend. En de komende dagen staan in het teken van bos. Het Casertijnse bos.

Lees meer »

Panda (70)

En opeens zie je een panda. De inteeltberen van het dierenrijk. In Nederland zouden ze in een streng gelovig dorp in Zeeland wonen. Panda's niet. Die leven in China en Burgers Zoo. Intelligenter dan nu wordt het niet meer. Toch hebben ze iets. Ze zijn doddig en grappig en aandoenlijk. Zelfs een steen met een pandahoofd maakt mensen vrolijk. 

Lees meer »

Laatste rustdag (dag 69)

Nog een dagje wachten en dan kan ik weer verder. Op de dag dat in het thuisdorp de festiviteiten (Stoke City Live) losbarsten, zal ik mijn dag slijten aan het zwembad. Heel vervelend inderdaad. Dus is er weer tijd voor lezersvragen.

Lees meer »

Wallmart people? Girl please! (dag 68)

Today I went to Firenze. The alarmclock was set on 0500 and by six i left Fiesole to the city of Dan Brown. Firenze is a great city with magificent architecture and a lot of history. And that's why i write this blog in English. For those american parents who are thinking about to send their children to Europe to study. Please don't.

Lees meer »

Afscheid in Fiesole (dag 67)

Toen ik net afscheid nam van mijn nieuwe familie vond ik dat niet leuk. Toen ze de straat uitliepen en ik hen na keek kreeg ik een brok in mijn keel. Wat is het toch vreemd dat mensen die je vier dagen geleden nog niet kende, dit gevoel teweeg kunnen brengen. 

Lees meer »

Jarig (dag 66)

Het was misschien niet de leukste verjaardag maar zeker wel de zwaarste tot nu toe. Ten eerste omdat ik nu vijftig ben. Zwaar over de helft van mijn leven. Een oude man die met bruine slippers in een relaxstoel zit te dommelen tot hij op bed mag.

Lees meer »

Rustdag. Een echte. (dag 65)

Lekker wakker worden is dat zeg. Je nog een keer omdraaien in plaats van op pad te gaan. Natuurlijk gaat het slapen dan niet meer. Opstaan dus. De bar op de camping is al open en de brioches warm. Dus heerlijk ontbeten op het terras met uitzicht op de bergen. Het lijkt wel vakantie. 

Lees meer »