Loopinator

De droom is nagejaagd. Rome is gehaald. Te voet. Alleen. Met de steun van het thuisfront. Mijn menselijkheid is bewezen en er is over belangrijke dingen nagedacht.

Conclusie: Volgens mij ben ik wel op de goede weg in het leven. Natuurlijk is er wel het nodige te verbeteren. Zo heb ik het met betekenisvolle blik in de verte kijken nog niet helemaal onder de knie. En ook is er ruimte voor verbetering om te pas en te onpas wijsheden uit te kramen. 

Dromen zijn gedroomd en nieuwe doelen gemaakt. Zoals een 24 uurs wandeling omdat ik benieuwd ben hoeveel kilometers  ik in een dag kan lopen. Doelen voor volgend jaar: het Pieterpad lopen met een nog te krijgen hond. Het jaar er na het South West Coast Path of the Pennine Way.

Om over vier jaar weer een hele lange tocht te maken.

Het blog gaat dus verder. Tot die tijd kun je alvast kijken naar het eerste deel van de reis op Youtube :

Deel 1 The Netherlands 

Deel 2 Germany (Isselburg - Bonn)

Deel 3 Germany (Rheinsteig, Rheinterassenweg, Nibelungensteig) 

Deel 4 Germany (Romantische Srraße, Via Claudia Augusta)

Deel 5 Austria (Via Claudia Augusta)

 

Het heilige moeten

Hitte is een keuze. Het is op het moment dat ik dit oppen vierendertig graden. Gelukkig waait het niet. Toch hou ik het op de Hermannsweg voor gezien. Het heilige moeten ontbreekt en dan voel je opeens wel de warmte. En dan blijkt dat de stem in mijn hoofd die naar huis wil, luider is dan die door wil. 

Lees meer »

Een teek. Een teken.

De tent stond vanmorgen ergens anders dan waar ik hem gisteren heb opgezet. Dat verklaarde denk ik ook het meerdere keren herplaatsen van de slaapmat. De ondergrind was behoorlijk scheef. 

Lees meer »

Zwakke enkeltjes

In de boekjes staat dat de eerste etappe van de Hermannsweg een lekkere inkomer is. Dwars door het Emsland. Zo vlak als een strijkijzer. En dat klopt. Tot Bevergern was het daarom ook niet heel erg spannend. 

Lees meer »

Rheine

Reizen is met de coronas toch wel vreemd. Ten eerste is het niet druk en de mensen die wel onderweg zijn, blijven ver bij elkaar uit de buurt.

Lees meer »

De dag ervoor

Gisteren besloot ik om morgen te beginnen. Het mooie daarvan is dat ik me nog een dag kan verheugen op  deze tocht. En intussen kan ik nog even wat nieuw merino ondergoed scoren, de accu's opladen en de rugzak schoonmaken en inpakken. 

Lees meer »

Mensen. Mensen. (dag 64)

Goden hebben een slecht gevoel voor humor. En ze hebben veel keien tot hun beschikking. Heel veel keien. Maar niet het geduld om ze netjes neer te leggen. Eigenlijk zijn de oude Goden eikels. Enorme eikels. Vooral de laatste vijftien kilometer naar de Passo della Futa was een meer een pad voor MTB'ers met een doodswens. 

Lees meer »

Mensen (dag 63)

Toen ik vanmorgen om zes uur de deur achter me dicht trok, ging ik er vanuit dat het een dag als alle andere zou worden. Genieten tot ik er bij neer zou vallen. Vrolijk lachend naar alles en iedereen tot ik kramp kreeg. Maar het werd een andere dag. Totaal anders. Want ik trof wandelaars. Echte.

Lees meer »

Zelfkant (dag 62)

De zelfkant van de samenleving. Dat is een begrip waar ik niet zoveel mee heb. Ik begrijp die term ook niet. Maar dat kan heel best met mijn intelligentie te maken hebben. Ik zit in een hotel aan de achterkant van het station. Een aaneenschakeling van straten met mensen die zo op het eerste gezicht pech in het leven hebben gehad.

Lees meer »

Katholiek (dag 61)

Wanneer je elke dag in je eentje loopt, heb je wel eens tijd om na te denken. Vandaag was zo'n dag. En ik ben tot de conclusie gekomen dat ik geen enkele behoefte voel mijn individualiteit af te leggen.

Lees meer »

Beekes (dag 60)

De meesten van jullie weten niet wie Albert Beekes is. Of Grutte Pier. Of Johannes van Gans. Ik ga van hen niet de doopceel lichten maar wel iets over hen vertellen. Te beginnen met Dhr. Beekes. Ik weet jammer genoeg niet waarom hij het gedaan heeft maar ik ben hem dankbaar. De route Beekes. 

Lees meer »

The day after (dag 59)

Maandagmorgen. Maar zonder dat gevoel. De zon is weer opgekomen. Ik leef nog en jullie ook. Vandaag de eerste dag van de rest va mijn leven. Over de Po vlakte. Vanmorgen toch maar besloten om niet de route Beekes te volgen. Want een beetje om.

Lees meer »

Afscheid (dag 58)

De zon schijnt, de vogels fluiten, de reizende kunstmarkt wordt weer opgezet. Dit keer in Garda. Vandaag is de dag dat ik naar één van de beste ijszaken in de wereld langs ga. In een dorpje vlak bij Verona. 

Lees meer »

Gele speedo (dag 57)

Van fouten kun je leren. Maar vandaag is toch meer een halve fout volgens mij. Leer ik dan maar de helft van wat ik had kunnen leren? Wat is namelijk het geval. 27 graden, het Gardameer en miljoenen Duitsers en Italianen die vakantie vieren. Wat je dan krijgt? Volle stranden. En dat is leuk.

Lees meer »

Superlatief 2 (dag 56)

Na lang overleg met het thuisfront toch maar besloten om verder te gaan. Hoewel mijn leven compleet is. Hoe een dag een mensenleven kan veranderen. Hoe dit kan? Lees verder zou ik zo zeggen. 

Lees meer »

Het knikje (dag 55)

Als Groninger weet je dat je huis kan schudden, dat alles ligt aan de hoge heren in Den Haag en dat je elkaar groet met de wijsvinger. Zittend in de auto is het voor de Groninger namelijk al voldoende om alleen de wijsvinger van het stuur te halen om de tegenligger al het beste te wensen. In Italië is men wel gecharmeerd van het hoofdknikje.

Lees meer »

Senka Semak (dag 54)

In sommige steden is geen graffiti te vinden en in andere steden struikel je over de meesterwerken. In Bologna, Krefeld en nu in Trento zijn ware kunststukjes te vinden. En dat is voor een vermoeide loper wel zo prettig.

Lees meer »